എങ്ങോ നിന്നെത്തി,യിമ്മട്ടിവിടെയൊരുവിധം ചൊല്ലിയാടിക്കഴിഞ്ഞാ-
ലെങ്ങോ പോകേണ്ട ജീവന്നരനിമിഷമനങ്ങാതിരിക്കാവതല്ല.
ഒന്നും വേണ്ടെന്നു വെയ്ക്കുന്നവനൊരു മഠയന്‍, വിശ്രമം ഭോഷ്ക്കുമാത്രം
വന്നും പോയും നടക്കും വികൃതികളവസാനിച്ചിടും നാള്‍വരേയ്ക്കും!
എം. എന്‍. പാലൂര്‍(കല്യാണക്കാഴ്ച)

എങ്കിലും നിമിഷമിത്രയൊക്കെയും
പങ്കിടാനരിയ ഭാഗ്യമാര്‍ന്നു നാം,
തങ്കിടേണ്ട കദനം, മറഞ്ഞൊരാ
പൊന്‍കിനാവുകളെയോര്‍ത്തു കേഴൊലാ.
ജോയ് വാഴയില്‍(നിലാനിര്‍ഝരി)

എട്ടാണ്ടെത്തിയ തൈരു,മെന്‍റെ ശിവനേ ചുണ്ണാമ്പു ചോറും, പുഴു-
ക്കൂട്ടം തത്തിടുമുപ്പിലട്ടതുമഹോ കൈപ്പേറുമുപ്പേരിയും
പൊട്ടച്ചക്കയിൽ മോരൊഴിച്ചു വഷളായ്‌ തീർത്തോരു കൂട്ടാനുമീ-
മട്ടിൽ ഭക്ഷണമുണ്ടു ഛർദ്ദി വരുമാറെർണ്ണാകുളം ഹോട്ടലിൽ.
ഒടുവില്‍ കുഞ്ഞികൃഷ്ണമേനോന്‍

എണ്ണിടു,ന്നൊളിവില്‍ വന്നു പീഡയാം-
വണ്ണമെന്‍ മിഴികള്‍ പൊത്തിയെന്നതും,
തിണ്ണമങ്ങതില്‍ വലഞ്ഞുകേഴുമെന്‍
കണ്ണുനീരു കനിവില്‍ത്തുടച്ചതും.
കുമാരനാശാന്‍(നളിനി)

എതിരറ്റ യമാദിശിക്ഷയാല്‍
വ്രതികള്‍ക്കും ബഹുമാന്യനമ്മഹാന്‍;
ക്ഷിതിപാലകധര്‍മ്മദീക്ഷയാര്‍-
ന്നതിവര്‍ത്തിപ്പു സമസ്തരാജകം.
കുമാരനാശാൻ (ചിന്താവിഷ്ടയായ സീത)

ഏതാകിലും ദയവുചെയ്തു തിരിച്ചുപോകാന്‍
നീ താമസിക്കരുതപേക്ഷയിതൊന്നു താന്‍ മേ;
താതാവമാനകരമാകിയ കൃത്യമെങ്ങു?
വീതാഘമാം കുലവധൂജനമെങ്ങു ഭദ്രേ?
വള്ളത്തോള്‍(ബന്ധനസ്ഥനായ അനിരുദ്ധന്‍)
 

എതിരിടുവതിനെത്തി നില്ക്കുമെന്‍
സുതരൊടുരച്ചു മദീയനിര്‍ണ്ണയം:
'കുതിരയെയിവര്‍ കെട്ടിയി,ന്നതീ-
ക്കതിരവവംശജരാര്‍ന്ന ദായമാം.'
ജോയ് വാഴയില്‍(രാമാനുതാപം)

എന്തിന്നു ഭാരതധരേ കരയുന്നു? പാര-
തന്ത്ര്യം നിനക്കു വിധികല്‍പിതമാണു തായേ!
ചിന്തിക്ക, ജാതിമദിരാന്ധരടിച്ചു തമ്മി-
ലന്തപ്പെടും തനയ,രെന്തിനയേ സ്വരാജ്യം?
കുമാരനാശാന്‍

എന്തിത്ര വെമ്പ?- ലിഹ തെല്ലിട നില്ക്ക, താത-
നന്ത:പുരേ കിമപി വിശ്രമമേല്ക്കയത്രേ.
ചന്തത്തിലേവമുരചെയ്തു ഗണേശനപ്പോള്‍
തന്‍തമ്പിയായ്ക്കരുതുമാ ദ്വിജനെത്തടുത്താന്‍.
വള്ളത്തോള്‍(ശിഷ്യനും മകനും) 

എന്തുവാനഭിമതന്‍ കഥിക്കുമോ?
എന്തുവാന്‍ കരുതുമോ മഹാനിവന്‍?
ചിന്തയേവമവളാര്‍ന്നു; തുഷ്ടിയാല്‍
ഹന്ത! ചെയ്തു യമി മൗനഭേദനം.
കുമാരനാശാന്‍(നളിനി)

എല്ലായ്പൊഴും പ്രണതശിഷ്യനു ദേശികങ്കല്‍
ചെല്ലാം സ്ഥലം, സമയമെന്നിവ നോക്കിടേണ്ട;
നില്ലായ്ക പാഴ്തൊഴിലിനെന്നു നടന്നു വിപ്രന്‍,
ചൊല്ലാര്‍ന്ന വിഘ്നപതിയേറ്റു വിലക്കി വീണ്ടും.
വള്ളത്തോള്‍(ശിഷ്യനും മകനും)

ഏവമോര്‍ത്തുമഥ വീര്‍ത്തുമാര്‍ന്നിടും
ഭാവചാപലമടക്കിയും ജവം
പാവനാംഗി പരിശങ്കമാനയായ്
സാവധാനമവനോടു ചൊല്ലിനാള്‍.
കുമാരനാശാന്‍(നളിനി)

ഏവമോതിയിടരാര്‍ന്നു കണ്ണുനീര്‍
തൂവിനാള്‍ മൊഴി കുഴങ്ങി നിന്നവള്‍;
ഭാവശാലികള്‍ പിരിഞ്ഞു കൂടിയാ-
ലീവിധം വികലമാം സുഖോദയം.
കുമാരനാശാന്‍(നളിനി)

എന്തൊക്കെയോ ഹന്ത കഥിച്ചു വീണ്ടും
സുതാംഗഭംഗാര്‍ദ്ദിതയായ ദേവി;
ഭര്‍ത്താവതിന്നുത്തരമൊന്നുമോതീ-
ലുല്‍ക്കണ്ഠ പാര്‍ശ്വസ്ഥിതര്‍ പാഴിലേന്തി!
വള്ളത്തോൾ(ശിഷ്യനും മകനും)

എന്നാലുമുണ്ടഴലെനിക്കു വിയോഗമോര്‍ത്തും
ഇന്നത്ര നിന്‍ കരുണമായ കിടപ്പു കണ്ടും
ഒന്നല്ലി നാമയി സഹോദരരല്ലി പൂവേ!
ഒന്നല്ലി കയ്യിഹ രചിച്ചതു നമ്മെയെല്ലാം?
കുമാരനാശാൻ (വീണപൂവ്‌)

എന്നാത്മാവിനെ ഞാനയച്ചു പരലോകത്തിന്‍റെ സത്യം ഗ്രഹി-
ച്ചെന്നോടോതുവതിന്നദൃശ്യതരമാം മാര്‍ഗ്ഗത്തിലൂടാശയാല്‍;
മന്ദം മന്ദമതെന്നടുത്തു തിരിയെപ്പോന്നീവിധം ചൊല്കയായ്:
ഒന്നേയുള്ളു ധരിക്കുവാന്‍, നരകവും ഞാന്‍ തന്നെയാം സ്വര്‍ഗ്ഗവും.
എം.പി.അപ്പന്‍(ജീവിതോത്സവം)

എന്നാണീ ലോകമൊട്ടുക്കൊരു മനുജകുലം വാഴ്വ,തെന്നേയ്ക്കു മര്‍ത്ത്യ-
രൊന്നായ്ചേര്‍ന്നീ ജഗത്തില്‍ സഹനതയൊടു, നല്‍സ്നേഹമോടാവസിക്കും?
അന്നാളില്‍ മര്‍ത്ത്യദേവര്‍ക്കവനിയൊരുമ തന്‍ പൂവനം; ജീവിതം, ഹാ,
നന്നായ്ചേര്‍ന്നാസ്വദിക്കും പരമമഹിതമാം നന്മ തന്‍ ശാന്തിമന്ത്രം!
ജോയ് വാഴയില്‍(നിലാനിര്‍ഝരി)

എന്നില്‍ നിന്നണുവുമേല്ക്കിലപ്രിയം
നിന്നു കേഴുമയി! കണ്ടിടുന്നുതേ
നിന്നിലിപ്രണയചാപലത്തെ ഞാ-
നന്നുമിന്നുമൊരുപോലെ വത്സലേ!
കുമാരനാശാന്‍(നളിനി)

എന്നുരച്ചു പുനരുത്തരോല്‍കനായ്‌
നിന്നുതേ സ്വയമസക്തനാകിലും
സ്യന്ദമാനവനദാരു വാരി മേല്‍
മന്ദമാച്ചുഴിയിലാഞ്ഞപോലവന്‍.
കുമാരനാശാന്‍(നളിനി)

എന്നേ വിസ്മയ,മേതുമില്ല കവിതാസാമര്‍ത്ഥ്യമെന്നാല്‍ ഭവാ-
നിന്നേറെക്കഷണിച്ചിവണ്ണമുളവാക്കീട്ടെന്തു സാധ്യം സഖേ?
മുന്നേ ഗര്‍ഭിണിയായ നാള്‍ മുദിതയായ്‌ മാതാവു നേര്‍ന്നിട്ടിതു-
ണ്ടെന്നോ താന്‍ കവിയായ്‌ ജനങ്ങളെ വലച്ചീടേണമെന്നിങ്ങനേ?
വെന്മണി മഹന്‍

എന്‍പ്രാണനിശ്വാസമെടുത്തു വേണം
പാഴ്പുല്കളില്‍ കൊച്ചുഞരമ്പു തീര്‍പ്പാന്‍;
ആവട്ടെ - എന്തിന്നു തളിര്‍ത്തു നില്ക്കു-
മവറ്റയെച്ചുട്ടു കരിച്ചിടുന്നു?
നാലപ്പാട്ടു നാരായണമേനോന്‍(കണ്ണുനീര്‍ത്തുള്ളി)

എന്‍റെയേകധനമങ്ങു, ജീവന-
ങ്ങെന്‍റെ മോഹമതു,മെന്‍റെ മോക്ഷവും.
എന്‍റെയീശ! ദൃഢമിപ്പദാംബുജ-
ത്തിന്‍റെ സീമയിതു പോകിലില്ല ഞാന്‍.
കുമാരനാശാന്‍(നളിനി)

എരിയും തിരിനാളമൊന്നതി-
ന്നരികത്താളുമൊരഗ്നികായമായ്
മരുവീ മറിയം, മഹാവ്യഥ
മരവിപ്പിച്ചൊരു ഹൃത്തടത്തൊടും.
ജോയ് വാഴയില്‍(മാതൃവിലാപം)

എരിയുന്ന മഹാവനങ്ങള്‍ ത-
ന്നരികില്‍ ശീതളനീര്‍ത്തടാകമോ?
തിരതല്ലിയെഴുന്ന സിന്ധുവിന്‍
കരയോ ശാന്തികരം തപോവനം?
കുമാരനാശാൻ (ചിന്താവിഷ്ടയായ സീത)

എല്ലാം പിന്നിട്ടുകൊണ്ടെന്‍ തരണിയിത ഗമിക്കുന്നു മുന്നോട്ടു, ഞാനി-
ക്കല്ലോലങ്ങള്‍ക്കുമീതേ കരളിലൊരണുവും കൂസലില്ലാതെ പായും;
കില്ലെന്യേ ചക്രവാളം ത്വരയൊടുമതിലംഘിച്ചു ചുറ്റിത്തിരിഞ്ഞ-
ക്കല്യാണക്കാതലാകും കതിരവനെയുമെന്‍ കൈകള്‍ നീട്ടിപ്പിടിക്കും.
സിസ്റ്റർ മേരി ബനീഞ്ജ(ലോകമേ യാത്ര)

ഏഴാം സ്വര്‍ഗം വിടര്‍ന്നൂ തവ കടമിഴിയില്‍ക്കൂടി,യെന്നല്ല, ഞാനാം
പാഴാം പുല്‍ത്തണ്ടില്‍നിന്നും പലപല മധുരസ്വപ്നഗാനം പടര്‍ന്നു;
കേഴാം ഞാന്‍, നാളെ വീഴാമടിയി,ലഖിലവും തേളുചൂഴും തമസ്സില്‍-
ത്താഴാം, താഴട്ടെ, കേഴട്ടരികില്‍ വരികയേ ഹൃദ്യമേ, മദ്യമേ, നീ!
ചങ്ങമ്പുഴ