നികടത്തില്‍ മദീയമാശ്രമം
മകളേ! പോരികതോര്‍ക്ക നിന്‍ഗൃഹം,
അകളങ്കമിവണ്ണമോതിയെ-
ന്നകമൊട്ടാറ്റി പിതൃപ്രിയന്‍ മുനി.
കുമാരനാശാന്‍(ചിന്താവിഷ്ടയായ സീത)

ന ചോരഹാര്യം ന ച രാജഹാര്യം
ന ഭ്രാതൃഭാജ്യം ന കരോതി ഭാരം
വ്യയേകൃതേ വര്‍ധത ഏവ നിത്യം
വിദ്യാധനം സര്‍വധനാത്‌പ്രധാനം.
ഭാമിനി(സഭാതരംഗിണി)

നെടിയ മല കിഴക്കും, നേരെഴാത്താഴി മേക്കും,
വടിവിലെലുകയായിത്തഞ്ചിടും വഞ്ചിനാടേ!
അടിയനിതറിയിക്കാ, മബ്ധികാഞ്ചിക്കു നീയേ
മുടിനടുവില്‍ വിളങ്ങും മുഖ്യമാണിക്യരത്നം.
ഉള്ളൂര്‍(ഉമാകേരളം)

"നാടാം നാടുകളൊന്നിലും കഴിവതില്ലെന്നോടു പോരാടി നേ-
ടീടാനാര്‍ക്കു,മതോര്‍ത്തിടാതെയിവനാരെത്തീ വിനാശോന്മുഖന്‍?
കീടാഭിന്ന,നരിഷ്ടദുഷ്ടമതിയാം കള്ളപ്പരുന്തേ, യിനി-
കൂടാര്‍ന്നീടുകയില്ല നീ", കഠിനമാക്രോശിക്കയായ് രാവണന്‍.
ജോയ് വാഴയില്‍(നിലാനിര്‍ഝരി)

നാട്യപ്രധാനം നഗരം ദരിദ്രം,
നാട്ടിന്‍പുറം നന്മകളാല്‍ സമൃദ്ധം,
കാട്ടിന്നകത്തോ കടലിന്നകത്തോ
കാട്ടിത്തരുന്നൂ വിധി രത്നമെല്ലാം.
കുറ്റിപ്പുറത്തു കേശവന്‍ നായര്‍(ഗ്രാമീണകന്യക)

നാട്ടാരെല്ലാം വിഷൂചീലഹളയിലുതിരും കാല, മദ്ദീനമായ്‌ത്തന്‍
കൂട്ടാളയ്യോ കഴിഞ്ഞീടിന കഥ, വലുതായുള്ള വര്‍ഷാനിശീഥം,
കേട്ടാലാരും ഭയംകൊണ്ടിളകിമറിയുമാ വേളയില്‍ക്കഷ്ടമായാള്‍
നീട്ടാനുംകൂടി വയ്യാതെരിയുമൊരു വിളക്കിന്‍റെ നേരിട്ടിരുന്നു.
വി.സി.ബാലകൃഷ്ണപണിക്കര്‍(ഒരു വിലാപം)

നെടുനാള്‍ വിപിനത്തില്‍ വാഴുവാ-
നിടയായ് ഞങ്ങളതെന്‍റെ കുറ്റമോ?
പടുരാക്ഷസചക്രവര്‍ത്തിയെ-
ന്നുടല്‍ മോഹിച്ചതു ഞാന്‍ പിഴച്ചതോ?
കുമാരനാശാന്‍(ചിന്താവിഷ്ടയായ സീത)

നിത്യഭാസുരനഭശ്ചരങ്ങളേ!
ക്ഷിത്യവസ്ഥ, ബത, നിങ്ങളോര്‍ത്തിടാ,
അത്യനര്‍ഘവശ ഞാന്‍, ക്ഷമിക്കുകീ
കൃത്യമെന്നുമവയോടിരന്നു ഞാന്‍.
കുമാരനാശാന്‍(നളിനി)

നാദത്താലുലകം ചമച്ചു, നിതരാം പാലിച്ചു കല്പാന്ത നിര്‍-
ഭേദത്താലുപസംഹരിച്ചതിലെഴും ബീജാക്ഷരത്താല്‍ ക്രമാല്‍
സാദം വിട്ടുലകങ്ങള്‍ തീര്‍ത്തരുളലാമീയക്ഷരശ്ലോക സം-
വാദത്തില്‍ ശിവശക്തികള്‍ക്കിയലുമാഹ്ലാദം നമുക്കാശ്രയം.
വൈലോപ്പിള്ളി

നാനാജന്മങ്ങളാകും പടവുകളിലൊടുക്കത്തതാണെന്നു കേള്‍പ്പൂ
മാനാധിക്യം പെടും മാനവജനി, യിനി കാല്‍വെപ്പു മേല്‍ത്തട്ടിലേക്കാം;
ഊനാപേതം കടന്നാല്‍ ജനിമൃതിരഹിതാവസ്ഥ നേടാം, പിഴച്ചാല്‍
ഞാനാദ്യം തൊട്ടു വീണ്ടും കയറണ,മതിനാല്‍ വീഴ്ത്തൊലാ വിശ്വനാഥേ!
അരിയന്നൂര്‍ ഉണ്ണിക്കൃഷ്ണന്‍

നിനക്കണം പുത്രരില്‍ മീതെയായിയും
കനത്ത വാല്‍സല്യമൊടിക്കുലീനനെ
നിനക്കു ഗര്‍ഭപ്രസവാദിപീഡയാല്‍
മനം കലങ്ങാതെ ലഭിച്ച കുഞ്ഞിവന്‍.
വള്ളത്തോള്‍(ശിഷ്യനും മകനും)

നന്നായുള്ളോരലങ്കാരവുമകലെ വെടിഞ്ഞര്‍ത്ഥമെല്ലാമുപേക്ഷി-
ച്ചൊന്നായ്പ്പാകാദി കൈവിട്ടിഹ പരമപദം ചേരുവാന്‍ മോഹമാര്‍ന്നു
ഇന്നിക്കാണുന്ന ഭാഷാകവികുലമഖിലം താപസപ്രായമാകു-
ന്നെന്നാല്‍ മൗനവ്രതം താനിനിയിവര്‍ തുടരുന്നാകില്‍ നന്നായിരിക്കും.
രവിവര്‍മ്മകോയിത്തമ്പുരാന്‍

'നന്നോ മെയ്യണിവാനുമേ ഫണി?', 'രമേ, മെത്തയ്ക്കു കൊള്ളാം!'; 'കണ-
ക്കെന്നോ കാളയിതേറുവാനനുദിനം?', 'മേച്ചീടുവാനുത്തമം!';
'എന്നാലെന്നുമിരന്നിടുന്നതഴകോ?', 'കക്കുന്നതില്‍ ഭേദമാ'-
ണെന്നാക്കുന്നലര്‍മങ്കമാരുടെ കളിച്ചൊല്ലിങ്ങു താങ്ങാകണം!
കാത്തുള്ളില്‍ അച്യുതമേനോന്‍

നിന്‍നേത്രത്തിനു തുല്യമാം കുവലയം വെള്ളത്തിനുള്ളത്തിലായ്‌,
നിന്നാസ്യപ്രഭ തേടുമമ്പിളിയൊളിക്കപ്പെട്ടു കാര്‍കൊണ്ടലാല്‍;
അന്നത്തന്വികള്‍ നിന്നൊടൊത്ത നടയുള്ളോരങ്ങുമണ്ടീടിനാര്‍,
നിന്നൌപമ്യവുമിന്നുകാണ്‍മതു പൊറുക്കുന്നില്ലഹോ ദുര്‍വിധി.
ഏ.ആര്‍. രാജരാജവര്‍മ്മ

നിനവിലവനുറച്ചിതെന്തിനോ, തന്‍
മനമതില്‍ ശാന്തത വന്നു കൂടുകൂട്ടി,
പുനരവനെഴുനേറ്റു, സുസ്ഥിരാഭം
ധുനിയുടെ നേര്‍ക്കു നടന്നു മന്ദമന്ദം.
ജോയ് വാഴയില്‍(രാമാനുതാപം)

നിമേഷമഞ്ചാറിനിടയ്ക്കമംഗള-
പ്രമേയമാ രംഗമതാ മറഞ്ഞുപോയ്‌.
ക്രമേണ സംഗീതമരന്ദസാന്ദ്രമാ-
യുമേശശൈലോപരി വായുമണ്ഡലം.
വള്ളത്തോള്‍(ശിഷ്യനും മകനും)

നയമായ് ചിരവന്ധ്യയെന്നുതാന്‍
പ്രിയമെന്നില്‍പെടുമഭ്യസൂയകള്‍
സ്വയമേയപവാദശസ്ത്രമാര്‍-
ന്നുയരാമെന്നതു വന്നുകൂടയോ?
കുമാരനാശാന്‍(ചിന്താവിഷ്ടയായ സീത)

നിയതം വനവാസവേളയില്‍
പ്രിയനന്യാദൃശഹാര്‍ദ്ദമാര്‍ന്നുതാന്‍;
സ്വയമിങ്ങു വിഭുത്വമേറിയാല്‍
ക്ഷയമേലാം പരമാര്‍ത്ഥസൗഹൃദം.
കുമാരനാശാന്‍(ചിന്താവിഷ്ടയായ സീത)

നിയമങ്ങള്‍ കഴിഞ്ഞു നിത്യമാ
പ്രിയഗോദാവരി തന്‍ തടങ്ങളില്‍
പ്രിയനൊത്തു വസിപ്പതോര്‍പ്പു ഞാന്‍
പ്രിയയായും പ്രിയശിഷ്യയായുമേ.
കുമാരനാശാന്‍(ചിന്താവിഷ്ടയായ സീത)

നയമാര്‍ഗ്ഗചരര്‍ക്കു ദീപമാ-
യുയരും നിന്‍പ്രഭ നാകമേറുവാന്‍;
നിയതം നരകം നയിപ്പു നി-
ന്നയഥായോഗമസജ്ജനങ്ങളെ.
കുമാരനാശാന്‍(ചിന്താവിഷ്ടയായ സീത)

നരലോകമിതില്‍ പെടാവതാം
നരകം സര്‍വമടുത്തറിഞ്ഞ ഞാന്‍
പരമാര്‍ത്ഥമതോരിലഞ്ചുവാന്‍
തരമില്ലെന്തിനൊളിച്ചു മന്നവന്‍?
കുമാരനാശാന്‍(ചിന്താവിഷ്ടയായ സീത)

നിരവില്‍ ഭഗണസംവൃതേന്ദുവാല്‍
സരയുതടം നറുചന്ദ്രികാര്‍ദ്രമായ്,
അരചനിലതു ശോകമൂകമാം
സ്മരണകള്‍ ചേര്‍ത്തുമഥിച്ചു ഹൃത്തടം.
ജോയ് വാഴയില്‍(രാമാനുതാപം)

നീരന്ധ്രനീലജലദപ്പലകപ്പുറത്തു
വാരഞ്ചിടുന്ന വളര്‍വില്ലുവരച്ചുമായ്ച്ചും
നേരറ്റ കൈവളകളാല്‍ ചില മിന്നല്‍ ചേര്‍ത്തും
പാരം ലസിക്കുമമലപ്രകൃതിക്കു കൂപ്പാം.
ജി. ശങ്കരക്കുറുപ്പ്‌(ഓടക്കുഴല്‍)

നിരുപമമവനാര്‍ന്ന ഭക്തിയെ
കരുതിയതില്ലപവാദഭീതിയില്‍.
അരുളിയവനുമുള്ളിലേറ്റവും
ദുരിത,മിരുട്ടിലൊരശ്മമായി ഞാന്‍.
ജോയ് വാഴയില്‍(രാമാനുതാപം)

നീരന്ധ്രനീലമിതു വിണ്ടലമല്ല സിന്ധു;
താരങ്ങളല്ലിവ നുരക്കഷണങ്ങളത്രേ;
അല്ലേ ശശാങ്കനിതു സങ്കുചിതന്‍ ഫണീന്ദ്രന്‍;
അല്ലേ കളങ്കമിതു തല്‍പഗതന്‍ മുരാരി.
എ. ആര്‍. രാജരാജവര്‍മ്മ

നാലഞ്ചക്ഷരവും പഠിച്ചു ഗുരുവിന്‍ പാദം തലോടീ ചിരം,
പാലഞ്ചും മൊഴി തന്നപാംഗവലയില്‍പ്പെട്ടേനുഴന്നേന്‍ ചിരം
കോലം കെട്ടുക കോലകങ്ങളില്‍ നടക്കെന്നുള്ള വേലയ്ക്കിനി-
ക്കാലം വാര്‍ദ്ധകമാകയാലടിയനെച്ചാടിക്കൊലാ ഭൂപതേ!
കുഞ്ചന്‍ നമ്പ്യാര്‍

നിലയറ്റ സുഖാസുഖങ്ങളാ-
മലയില്‍ത്താണുമുയര്‍ന്നുമാര്‍ത്തനായ്
പലനാള്‍ കഴിയുമ്പൊള്‍ മോഹമാം
ജലധിക്കക്കരെ ജീവിയേറിടാം.
കുമാരനാശാന്‍(ചിന്താവിഷ്ടയായ സീത)

നിലയെന്നിയെ ദേവിയാള്‍ക്കക-
ത്തലതല്ലുന്നൊരു ചിന്തയാം കടല്‍
പലഭാവമണച്ചു മെല്ലെ നിര്‍-
മ്മലമാം ചാരുകവിള്‍ത്തടങ്ങളില്‍.
കുമാരനാശാന്‍(ചിന്താവിഷ്ടയായ സീത)

നീലനിശീഥിനിയുണരുകയായി
വിണ്ണിനു താരകള്‍ നിറകതിരായി
ചന്ദ്രികതൂകിയ മലര്‍‌വനിതന്നില്‍
നീയൊരു മാദകമധുമലരായി.
ശ്രീലകം

നില പിതൃവരമാം വചസ്സുകള്‍-
ക്കലഘുതരം ഭുവി ലഭ്യമാക്കി ഞാന്‍;
വില ചെറുതുമെഴാത്തൊരെച്ചിലി-
ന്നിലയൊടു തുല്യമെറിഞ്ഞു സാദ്ധ്വിയെ.
ജോയ് വാഴയില്‍(രാമാനുതാപം)

നല്ല ഹൈമവതഭൂവില്‍ - ഏറെയായ്‌-
ക്കൊല്ലം - അങ്ങൊരു വിഭാതവേളയില്‍,
ഉല്ലസിച്ചു യുവയോഗിയേകനുത്‌-
ഫുല്ലബാലരവിപോലെ കാന്തിമാന്‍.
കുമാരനാശാന്‍(നളിനി)

നളിനങ്ങളിറുത്തു നീന്തിയും
കുളിരേലും കയമാര്‍ന്നു മുങ്ങിയും
പുളിനങ്ങളിലെന്നൊടോടിയും
കളിയാടും പ്രിയനന്നു കുട്ടിപോല്‍.
കുമാരനാശാന്‍(ചിന്താവിഷ്ടയായ സീത)

നാളല്പം, വെറുമര്‍ത്ഥശൂന്യസുഖദു:ഖോന്മാദ ദുര്‍നാടകം,
മേളം മിഥ്യ,യതോര്‍ത്തിടാതെ ശലഭക്കൂട്ടങ്ങള്‍ തീ കായവേ,
വാളല്ലാതെ ശമത്തിനില്ല വഴിയെന്നോരും കുതന്ത്രങ്ങളില്‍
താളം തെറ്റിയുഴന്നിടുന്നു, യുഗസംസ്കാരങ്ങള്‍, ഹാ, കഷ്ടമേ!
ജോയ് വാഴയില്‍(നിമിഷജാലകം)

നീറും തീപ്പൊരി കണ്ണിലും, നിറമെഴും ചന്ദ്രന്‍ ശിരസ്സിങ്കലും,
ചീറും പാമ്പു കഴുത്തിലും ചെറുപുലിത്തോല്‍ നല്ലരക്കെട്ടിലും,
സാരംഗം മഴുവും കരങ്ങളിലുമങ്ങീശന്നു ചേരും പടി-
യ്ക്കാറും പിന്നെയൊരാറുമെന്നിവ ഗണിച്ചീടുമ്പൊളേഴായ്‌ വരും.
വെണ്മണി മഹൻ